Χαιρετισμός Ιδρύτριας, Επιτίμου Πρόεδρου και επί 25 χρόνια Προέδρου του Εργαστηρίου «ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΛΕΟΥΣΑ»

Μαρία Παφλιωτέλλη – Τσούτσου

Γαλουχημένη από το ζωογόνο νερό της χρυσομάνας ελληνικής λαϊκής μας παράδοσης, για τη θυσία της μάνας προς το παιδί της, ομολογώ ότι υπάκουσα στην κλήση του Θεού «Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν θεού ποίησην των χειρών Αυτού αναγγέλλει το στερέωμα».
Με τον ερχομό του μονάκριβου αείμνηστου γιου μου Γιώργου, παιδιού που γεννήθηκε με νοητική υστέρηση, αδιαπραγμάτευτα με φιλοπονία και μετά από μεγάλη προετοιμασία, πήρα την απόφαση πριν 35 χρόνια υπογράφοντας δέσμευση ζωής και χρέους με τον εαυτό μου, για την ίδρυση και λειτουργία του Εργαστηρίου «ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΛΕΟΥΣΑ» στο Νομό Αιτωλ/νίας.
Ξεχωριστό χαρακτηριστικό που συγκλόνιζε την ψυχή μου ήταν ο πόνος για το ανερμήνευτο που μας συνέβαινε. Προσευχόμουν να εισακουστεί η φωνή μου στον ίδιο το Θεό, ώστε να δημιουργηθεί ένα καταφύγιο αγάπης, εκπαίδευσης, πολιτισμού, τεχνών και φροντίδας και να γίνει το θαύμα! Να αλλάξουμε στην κοινωνία την απορριπτική εικόνα για τα ξεχωριστά παιδιά μας και να τη μεταβάλλουμε σε ευαισθησία, αλληλεγγύη και αποδοχή. Το Εργαστήρι είναι έργο πολιτισμού, από εκείνα τα έργα που δημιουργήθηκαν από ισχυρή εσωτερική κινητοποίηση, καθήκον και θυσία προς τα παιδιά με την πληγωμένη νοημοσύνη. Προσευχήθηκα, παρακάλεσα και κάλεσα κοντά μου την Εκκλησία, την Πολιτεία, εκλεκτούς και άξιους πολίτες του Νομού που με πλαισίωσαν με αγάπη, σεβασμό και με ενεθάρρυναν για το έργο που ξεκινούσε «υπέρ των αδελφών μας αυτών των ελαχίστων».
Πιστεύω ότι τον αγώνα τον καλό αγωνίστηκα. Έπραξα το ανθρώπινο καθήκον μου και έχω ήρεμη την συνείδησή μου, τηρώντας τους νόμους της Πολιτείας, το καταστατικό μας, βοηθώντας την κοινωνική δικαιοσύνη  και ενισχύοντας το κοινωνικό κράτος πρόνοιας.
H λειτουργία του Εργαστηρίου χαρακτηρίζεται από αξιοκρατία, αξιολόγηση και πλήρη διαφάνεια. Είναι ένα έργο συλλογικής δράσης, συνύπαρξης, ενότητας, αλήθειας, αγαστής συνεργασίας, ανιδιοτέλειας και διακονίας.
Το Εργαστήρι «ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΛΕΟΥΣΑ» είναι καρπός εργασίας πολλών ανθρώπων. Πρέπει να διασωθεί και να διαφυλαχθεί. Χρειαζόταν την  αληθινή φωνή και έμπνευση μιας μάνας που θα καθοδηγούσε και θα ενέπνεε τα μέλη μας, τα ξεχωριστά παιδιά μας, τις οικογένειές τους, τους εργαζόμενους και ολόκληρη την κοινωνία.
 Είναι μία όαση θεϊκής αρμονίας, αγάπης που φροντίζει διά βίου, εκπαιδεύει και προσφέρει παιδεία σε 180 παιδιά σήμερα με νοητική υστέρηση και συνοδές αναπηρίες, , αυτισμό, σύνδρομο down, αναπηρίες αισθητηρίων οργάνων-λόγου, ελαφρές ψυχικές και κινητικές διαταραχές, άνω των 15 ετών. Επίσης, το Εργαστήρι «ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΛΕΟΥΣΑ» φροντίζει τα παιδιά να παραμένουν στις Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης όταν οι γονείς πεθάνουν ή στερούνται οικογενειακής φροντίδας.
Εύχομαι! Το Εργαστήρι «ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΛΕΟΥΣΑ», που φέρει και το όνομα της Παναγίας μας, να είναι καλοτάξιδο για πάντα, να πλέει με ευνοϊκό άνεμο και όλοι εμείς που πιστεύουμε και υπηρετούμε τον εθελοντισμό, να μας διέπει πάντα η ειλικρίνεια, η αλήθεια και η διάθεση συλλογικής προσφοράς.
Να ευχαριστήσω από καρδιάς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Δαμασκηνό, Επίτιμο Πρόεδρο του Εργαστηρίου μας για την μεγάλη πατρική αγάπη και φροντίδα του προς το Εργαστήρι μας. Τους τιτλούχους ιερωμένους, όλους τους ιερείς, την Πολιτεία, την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, όλους τους Δήμους του Νομού μας, την Πρόεδρο και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, την Εξελεγκτική Επιτροπή του Φιλανθρωπικού Σωματείου ειδικώς αναγνωρισμένου, την Πρόεδρο και τα μέλη του Συλλόγου «Φίλων, Γονέων και Εθελοντών», καθώς και την επιτροπή του περιοδικού «ΠΛΕΙΑΔΕΣ».
Επίσης, ευχαριστίες θερμότατες απευθύνω στις πολύτιμες ευεργέτιδες, στους γενναιόδωρους δωρητές μας, στις τοπικές κοινωνίες Μεσολογγίου και Αγρινίου, που στάθηκαν αρωγοί μας, στην Ομάδα Ηθικής και Δεοντολογίας του Εργαστηρίου μας και σε όλους τους εξαιρετικούς εργαζόμενους. Ευχαριστώ τους γονείς! που είμαι μία από αυτούς. Άκουγα τους χτύπους της καρδιάς τους που χτυπούσαν δυνατά και άρρυθμα για το απρόσμενο και δύσκολο γεγονός που βίωναν. Αφουγκραζόμουν τον μεγάλο καημό τους και σπαραγμό τους. Ήθελα! με τον αγώνα μας για την αλληλεγγύη, την κοινωνική ευαισθησία και με την κοινή προσπάθεια όλων μας να τους δώσουμε ελπίδα και χαρά ώστε να είναι ανακουφισμένοι για τα παιδιά τους που φοιτούν μέσα στο γεμάτο φως χώρο του Εργαστηρίου «ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΛΕΟΥΣΑ».
Εύχομαι σε όλους σας να έχετε Υγεία, Δύναμη, Ευημερία, Αγάπη, μέσα σε μια Ελλάδα που θα αναταχθεί και θα λάμψει ξανά, φωτίζοντας τα πέρατα της Γης με το μοναδικό της φως και παίρνοντας τη θέση που της ανήκει.
Ευχαριστώ όλους από καρδιάς για την αγάπη σας και θα είμαι σε όλους ευγνώμων έως το τέλος της ζωής μου. Κλείνοντας, τελειώνω με λίγα λόγια του αγαπημένου μου ποιητή Οδυσσέα Ελύτη. Όταν πριν πολλά χρόνια έφτασα από τη Μυτιλήνη κοντά σας, σάς είπα: «το μόνο κεφάλαιο που έχω στα χέρια μου είναι λίγες λέξεις ελληνικές 3.000 χρόνων αλλά δροσερές σαν μόλις να τις ανέσυρες από τη θάλασσα μέσα από τα βότσαλα και τα φύκια μιας ακτής του Αιγαίου. Είναι η λέξη ουρανός, είναι η λέξη θάλασσα, είναι η λέξη Ήλιος και είναι και η λέξη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.»
Τις καταθέτω με σεβασμό στα πόδια σας για να σας ευχαριστήσω.
Μαρία Παφλιωτέλλη – Τσούτσου
Ιδρύτρια, Επίτιμη και 1η Πρόεδρος
επί 25 χρόνια αμισθί
του Εργαστηρίου «ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΛΕΟΥΣΑ»
για νέους με νοητική υστέρηση και συνοδές αναπηρίες
Νομού Αιτωλ/νίας, Μεσολόγγι – Αγρίνιο

Αναφορά στη μνήμη του Γεωργίου ΑΛ. Τσούτσου.

Θα ήταν λυτρωτικό για την ανθρώπινη ύπαρξη να κλείνει τα μάτια της μπροστά στο μυστήριο του θανάτου και να επιτρέπει στον εαυτό της να ταξιδεύει στις ατραπούς της ζωής ανέμελα και δίχως τον πόνο αυτής της παρουσίας…. Είναι, όμως, ανέφικτο… Ο “μεγάλος αντίπαλος” της ζωής είναι άρρηκτα συνυφασμένος με τη ζωή της φύσης και του ανθρώπου. Καθίσταται το μέτρο για την αξιολόγηση της καταλληλόλητας και της αποτελεσματικότητας κάθε μορφής ζωής… Η άφιξή μας στη γη αυτόματα μάς παραπέμπει και στο μεγάλο “ραντεβού της αποχώρησης”… Γεννιόμαστε και πορευόμαστε όλοι από την “Ιερηχώ” προς τη “Θριαμβεύουσα Ιερουσαλήμ”… Μια πορεία προδιαγεγραμμένη και κοινή για την ανθρώπινη μοίρα…

Σκληρή και αναπόφευκτη…
Προς την Άνω Ιερουσαλήμ ταξίδεψε πρόσφατα ο μοναχογιός της Προέδρου του Εργαστηρίου της ελπίδας “Παναγία Ελεούσα”, κας Μαρίας Τσούτσου και του Ιατρού Αλεξίου Τσούτσου, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό και δυο άξιους γονείς οι οποίοι στάθηκαν με απαράμιλλο θάρρος κοντά, και με αξιοπρέπεια τώρα αντιμετωπίζουν το βαρύτατο πένθος τους.       Σύμφωνα με τον ΠανοσιολογιώτατοΑρχιμανδρίτη Δανιήλ  Γούβαλη: «ο αιώνιος Θεός με την ανεξιχνίαστη σοφία του, την απεριόριστη δύναμί του και τον άπειρο πλούτο του κατασκεύασε μια πόλη. Πώς να συλλάβη ανθρώπινο μυαλό το μεγαλείο,τον πλούτο,την δόξα της,τα κάλλη της;»  πλούτο, την δόξα της, τα κάλλη της.
Το χρυσό στόμα της Εκκλησίας μας, ο Ιερός Χρυσόστομος στην 25η ομιλία του στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο νουθετεί: «Ας φροντίσουμε να γίνουμε πολίτες της «άνω πόλεως». Μέχρι πότε θα μένουμε στην εξορία»; Και ερμηνεύοντας των 47ο ψαλμό σημειώνει: «Συνεχώς και πάντοτε να στρέφουμε το νου μας προς την πόλι μας, την Ιερουσαλήμ και να φανταζόμαστε πάντα τις ομορφιές της — «αυτής τα κάλλη διαπαντός φανταόμενοι».  Είναι συγκλονιστική, λοιπόν, η παρηγοριά που μπορεί να ανακαλύψει κανείς στα πατερικά κείμενα και στην πατερική γραφή της Ορθοδοξίας μας, όταν έρχεται αντιμέτωπος με την απώλεια αγαπημένων του προσώπων και εκεί πρέπει να ανατρέχει  και να βρίσκει καταφύγιο στις δύσκολες στιγμές…
Ο Γιωργάκης τώρα πλέον απολαμβάνει την γαλήνη και την ανάπαυση της “άνω μητρόπολής”… Η γήινη παρουσία του ευλογία για την οικογένειά του, του φίλους και την τοπική κοινωνία, εν γένει. Χάρη στον ίδιον και με την πρωτοβουλία της μητέρας του, Μαρίας Τσούτσου δημιουργήθηκε το εργαστήρι “Παναγία Ελεούσα”  το 1989.
Ένα  εργαστήρι ειδικής επαγγελματικής αγωγής και αποκατάστασης, το οποίο  παρέχει σε νέους και νέες άνω των 15 ετών με νοητική υστέρηση τα τελευταία είκοσι χρόνια περίπου διαρκή και δωρεάν εκπαίδευση με στόχο την επαγγελματική τους ένταξη στο ευρύ κοινωνικό γίγνεσθαι και λειτουργεί με έδρα και παράρτημα σε Μεσολόγγι και Αγρίνιο. Δίχως το”Παναγία Ελεούσα”  τα παιδιά με νοητική στέρηση στο νομό μας δε θα είχαν την ευκαιρία να βγουν από το περιθώριο και την τραγική απομόνωση. Θα ήταν καταδικασμένα, οι δε γονείς τους  θα συνέχιζαν την πορεία τους στη σκιά και στο παρασκήνιο. Η Μαρία Τσούτσου, όταν οραματίσθηκε την δημιουργία τούτου του έργου γνώριζε τις δυσκολίες του εγχειρήματος και ξεκίνησε να το υλοποιεί στα “πέτρινα χρόνια” της πολιτειακής αδράνειας και κοινωνικής αδιαφορίας. Ουδέποτε  έχασε την πίστη της για το σκοπό που είχε τάξει τον εαυτό της. Η ίδια ήταν πονεμένη μάνα, μάνα ενός μοναχογιού με νοητική στέρηση, ένωσε τη δική της φωνή, μαζί με τον σύζυγό της, με τις φωνές όλων εκείνων των οικογενειών που αντιμετώπιζαν το ίδιο πρόβλημα και διεκδίκησε πολλές ευκαιρίες και μια καλύτερη ζωή για αυτά τα παιδιά…   Συνοδοιπόροι σ’  αυτό το  ταξίδι εργαζόμενοι και εθελοντές…      Σήμερα στο “Παναγία Ελεούσα” φοιτούν 110 νεαρά παιδιά, τα  οποία   ασκούνται σε διάφορους επαγγελματικούς τομείς και συμμετέχουν στις ποικίλες δραστηριότητες και τα πολλά προγράμματα που διοργανώνει το Εργαστήρι, μαθαίνοντας να αξιοποιούν τις δυνατότητες και δεξιότητές τους.

Ο Γιωργάκης δεν είναι πια μαζί τους…Το έργο, όμως, του “Παναγία Ελεούσα” συνεχίζεται… Και η κα Μαρία Τσούτσου εξακολουθεί να βρίσκεται στις επάλξεις του αγώνα, να  στηρίζει την κάθε προσπάθεια του Εργαστηρίου και με καρτερικότητα και υπομονή να  στέκεται στο τιμόνι του «Παναγία Ελεούσα».    Ο δικός  μας  επίλογος  τα λόγια παρηγοριάς του Σαρλ ντε Γκολ προς τη σύζυγό του, όταν έχασαν την κόρη τους με νοητική στέρηση  σε νεαρά ηλικία: «Γιατί κλαίς  αγαπημένη; Δεν ξέρεις ότι το παιδί μας εκεί που έχει πάει θα είναι τώρα ένα κανονικό παιδί; »….

Καλό  ταξίδι…
Μαρίνα Μιχ. Καπελάκη